Podczas wizyty w Kaliszu przedstawiciele ukraińskiej ambasady zapowiedzieli podjęcie działań na rzecz odnowienia miejscowego cmentarza żołnierzy Ukraińskiej Republiki Ludowej.

„Mieliśmy zaszczyt spotkać się z Prezydentem Kalisza Panem Grzegorzem Sapińskim. Omówiliśmy kwestie współpracy w sprawie rekonstrukcji i uporządkowania mogił żołnierzy URL w tym tak ważnym dla wspólnej ukraińsko-polskiej historii mieście” – napisano na stronie internetowej ambasady Ukrainy w Polsce.

Na cmentarzu w Kaliszu pochowani są żołnierze armii URL, którzy walczyli w wojnie polsko-bolszewickiej w latach 1918-1920 jako sojusznicy Wojska Polskiego, a następnie, po zawarciu pokoju w Rydze, zostali internowani w obozach w Kaliszu i Szczypiornie. „Dla Ukrainy jest to święte miejsce pamięci bohaterów walczących o wolność Państwa Ukraińskiego. Dla Polski to miejsca pochówku wiernych sojuszników, którzy ramie w ramie z Wojskiem Polskim wstrzymali najeźdźców bolszewickich i w ten sposób przyczynili się do obrony niepodległej Polski” – podkreśla ambasada Ukrainy.

Na podstawie: facebook.com/AmbasadaUkrainywPolsce

Grupa znanych lwowian zaproponowała, być jedną z ulic miasta nazwać imieniem Jacka Kuronia, urodzonego w tym mieście polityka i działacza społecznego. List otwarty w tej sprawie pojawił się na portalu zbruc.eu. Ideę poparł mer Lwowa, Andrij Sadowyj.

„Zwracamy się do lwowskiej Rady Miejskiej z propozycją nazwania jednej z centralnych ulic miasta jego imieniem. Równocześnie proponujemy władzom innych miast Ukrainy i Polski, by dokonały podobnych kroków – nazwania ulic imieniem osoby, która tak wiele zrobiła dla polsko-ukraińskiego pojednania” – napisano w liście, który podpisali m.in. Mirosław Marynowycz, Jarosław Hrycak, Taras Woźniak, Iryna Podoliak, Jurij Andruchowycz i inni.

Autorzy listu odnosząc się do aktualnego kryzysu w relacjach polsko-ukraińskich zaznaczają, że w obecnej sytuacji nie chodzi jedynie o „relacje pomiędzy dwoma krajami, ale o przyszłość całego regionu Europy Środkowej i Wschodniej. To szczególnie ważne, gdy na wschodnich rubieżach Europy pojawia się agresor w postaci putinowskiej Rosji, która widzi w polsko-ukraińskim pojednaniu zagrożenie dla swoich neoimperialnych planów”.

„Nie można dopuścić do tego, by relacje polsko-ukraińskie zależały wyłącznie od decyzji złych polityków. Politycy przychodzą i odchodzą – a my tu razem żyjemy i tworzymy wspólną przyszłość” – napisali autorzy listu, krytycznie oceniając ostatnie posunięcia polskich władz wobec Ukrainy.

„Nie mam możliwości wpływu na politykę państwową. Ale Lwów zawsze był ważnym czynnikiem naszych relacji, twórcą symboli. Niech jednym z takich symboli stanie się inicjatywa nazwania jednej z ulic Lwowa imieniem honorowego obywatela miasta, wielkiego przyjaciela Ukrainy i naśladowcy idei Giedroyćia, urodzonego we Lwowie Jacka Kuronia” – napisał Andrij Sadowyj, mer Lwowa. W jego ocenie, odpowiedzialna reakcja Ukrainy na aktualną sytuację „pozwoli w przyszłości umocnić pozycję we wzajemnych relacjach”.

Na podstawie: zbruc.eu, zaxid.net

Według członków Grupy Dialogu Polsko-Ukraińskiego kwestie dotyczące relacji obu krajów w perspektywie historycznej nie powinny blokować ich rozwoju.

„Sporne kwestie traktowania przeszłości niemal całkowicie opanowały relacje pomiędzy naszymi krajami. Uważamy, że relacje polsko-ukraińskie nie powinny stać się zakładnikami historii. Choć o trudnej przeszłości należy pamiętać, to ważne, by z obu stron pojawiło się dążenie do wzajemnego zrozumienia, dialogu i przeciwdziałania konfrontacji i nacjonalizmowi. Kwestie historyczne nie powinny kłaść się cieniem na przyszłości obu krajów” – napisano w oświadczeniu Grupy Dialogu.

Apel podpisali m.in. Aliona Hetmańczuk, Jewhen Glibowickij, Mychajło Honczar, Mykoła Riabczuk, Ołeksandr Suszko, Adam Balcer, Bogumiła Berdychowska, Joanna Konieczna-Sałamatin, Paweł Kowal, Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz, Krzysztof Stanowski, Piotr Tyma.

Zgodnie z zaleceniami przygotowanymi przez Grupę w postaci zbioru rekomendacji, partnerstwo pomiędzy Polską a Ukrainą powinno bazować na unikaniu paternalizmu ze strony polskiej i podejścia mesjanistycznego (roli „obrońcy przed Rosją”) po stronie ukraińskiej, dążeniu do orientowania się na przyszłość, solidarności, rozwoju dobrych relacji pomiędzy społeczeństwami oraz długoterminowemu dążeniu do integracji Ukrainy z UE. W krótkoterminowej perspektywie powinno opierać się na rozwijaniu współpracy obronnej, dialogu, także w sferze historycznej oraz rozwoju możliwości współpracy transgranicznej i usprawnieniu funkcjonowania granicy polsko-ukraińskiej.

Na podstawie: irf.ua

Na najbliższy piątek w Krakowie zaplanowane jest posiedzenie Komitetu Konsultacyjnego prezydentów Polski i Ukrainy. Tematem spotkania mają być dwustronne relacje pomiędzy krajami oraz przygotowania do szczytu Partnerstwa Wschodniego.

Polską delegacją podczas rozmów będzie kierował minister w Kancelarii Prezydenta, Krzysztof Szczerski, ukraińską – zastępca szefa Administracji Prezydenta Ukrainy, Konstantyn Jelisejew. W spotkaniu wezmą udział także przedstawiciele resortów spraw zagranicznych i doradcy obu prezydentów.

Termin posiedzenia Komitetu został uzgodniony kilka dni temu podczas rozmowy telefonicznej Andrzeja Dudy i Petra Poroszenki.

Komitet Konsultacyjny jest organem doradczym powołanym dla usprawnienia komunikacji pomiędzy prezydentami Polski i Ukrainy. Nadzwyczajne posiedzenie Komitetu zainicjował Petro Poroszenko w związku z napięciem pomiędzy Warszawą a Kijowem na tle kwestii historycznych w relacjach polsko-ukraińskich.

Na podstawie: dzieje.pl, pap.pl

W dniu 11 listopada 2017 roku na terenie Ośrodka Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych Dęba, uczestnicy międzynarodowego ćwiczenia pod kryptonimem „Maple Arch 17” wzięli udział w ceremonii z okazji 99. rocznicy Odzyskania przez Polskę Niepodległości.

W trakcie uroczystości oficerowie i podoficerowie z Kanady, Litwy i Ukrainy złożyli partnerom z Polski życzenia i wyrazy szacunku. „Obchodząc Narodowe Święto Niepodległości jesteśmy zaszczyceni, że możemy  świętować wraz z przedstawicielami innych państw sojuszniczych, którzy szanują naszą tradycję i oddają z nami cześć poległym za niepodległość Ojczyzny” – powiedział pułkownik  Zenon Brzuszko, dowódca Litewsko-Polsko-Ukraińskiej Brygady imienia Hetmana Wielkiego Konstantyna Ostrogskiego.

Podczas ceremonii wyróżniono zasłużonych polskich żołnierzy z dowództwa Wielonarodowej Brygady.

Oleksandr Gain, LITPOLUKRBRIG

Prezydent RP potwierdził, że plany wizyty na Ukrainie w grudniu br. pozostają aktualne – informuje PAP. Plany wizyty dotyczą pobytu w Charkowie, gdzie ma spotkać się prezydentem Ukrainy oraz z przedstawicielami lokalnych środowisk polskich.

„Ta wizyta ma kilka aspektów. Jednym z nich jest moja osobista chęć odwiedzenia mogił Polaków w Charkowie. To bardzo ważna sprawa dla mnie osobiście i jako prezydenta. Drugi punkt jest związany z tym, co za niewiele ponad dwa miesiące, 17 stycznia, będziemy omawiać w Radzie Bezpieczeństwa ONZ – chodzi o kwestie związane z Ukrainą, a ta wizyta pozwoli stwierdzić, jaka jest sytuacja w obwodach donieckim i ługańskim” – powiedział Andrzej Duda w wywiadzie dla „Naszego Dziennika”.

„Równocześnie mamy niezbyt pozytywne sygnały ze strony ukraińskiej, co dla mnie, jako dla prezydenta Polski nie jest akceptowalne, tak jak to, by antypolscy politycy zajmowali stanowiska w ukraińskich władzach” – dodał Andrzej Duda, stwierdzając, że w Polsce nie ma tego problemu.

Z kolei minister w Kancelarii Prezydenta Krzysztof Szczerski poinformował, że strona polska pozytywnie ocenia inicjatywę prezydenta Ukrainy co do potrzeby nadzwyczajnego posiedzenia Komitetu Konsultacyjnego Prezydentów obu krajów. „Przekazaliśmy Administracji Prezydenta Ukrainy informacje o gotowości do przyjęcia w Polsce ukraińskiej delegacji” – poinformował Szczerski, dodając, iż Andrzej Duda oczekuje na kroki prezydenta Ukrainy w kontekście obecnego stanu relacji polsko-ukraińskich.

Na podstawie: naszdziennik.pl, pap.pl, prezydent.pl

Aktualny stan relacji polsko-ukraińskich po raz kolejny zmusza do refleksji nad podstawami funkcjonowania idei partnerstwa strategicznego obu krajów.

Po raz kolejny wypadałoby w tym miejscu zadań pytanie „dlaczego jest tak źle, skoro jest tak dobrze?”. Jeśli Polska i Ukraina są strategicznymi partnerami – jak deklarują to przywódcy obu krajów, realizowane są wspólne projekty w dziedzinie obronności czy energetyki, rozwija się wymiana handlowa i ruch osobowy pomiędzy oboma krajami – dlaczego jesteśmy świadkami wymiany dyplomatycznych złośliwości, wskazujących na zaistnienie kolejnego kryzysu w relacjach dwustronnych?

Skrzynka z narzędziami

Obecny spór pomiędzy Polską a Ukrainą dotyczy w zasadzie wyłącznie ocen i interpretacji wydarzeń historycznych. Patrząc z perspektywy relacji dwustronnych różnych krajów nie jest to sytuacja wyjątkowa, co więcej – upływ nawet kilkudziesięciu i więcej lat nie gwarantuje, że problem automatycznie znika z porządku dziennego. Głównym powodem takiego stanu rzeczy (poza ewentualnymi działaniami podmiotów trzecich) jest fakt, iż historia, zwłaszcza ta tragiczna i pozwalająca postawić „nas” w pozycji ofiary, a „ich” w pozycji kata, jest niezwykle wygodnym instrumentem bieżącej walki politycznej. Narzędzia te są z powodzeniem wykorzystywane zarówno w Polsce jak i na Ukrainie jako skuteczne instrumenty mobilizacji własnego elektoratu, głównie przez formacje skrajne (choć nie jest to regułą). Pokusie tej ulegając politycy różnych szczebli po obu stronach granicy polsko-ukraińskiej.

Wielką naiwnością byłoby sądzić, że politycy zrezygnują z wykorzystywania tak łatwo dostępnego i skutecznego instrumentu, podobnie jak naiwnym byłoby mieć nadzieję, że nie znajdą się ludzie podatni na podobne sugestie. Ta niezbyt optymistyczna refleksja powinna być nieobcą również tym przedstawicielom elit politycznych w Polsce i na Ukrainie, którzy patrzą nieco dalej niż do kolejnych wyborów. Zrozumienie wagi i znaczenia relacji dwustronnych pomiędzy Polską a Ukrainą jest bowiem podstawą dla realizacji skutecznej polityki zagranicznej przez oba kraje: polityki wschodniej Polski oraz zachodniego wektora polityki zagranicznej Ukrainy. Oba państwa posiadają na wspomnianych kierunkach krytycznie ważne interesy: dla Polski jest to przede wszystkim budowanie i utrzymywanie stabilności na wschodniej granicy (a niezbędnym tego elementem jest przyciąganie Ukrainy do struktur zachodnich); dla Ukrainy jest to dążenie do maksymalnej integracji ze strukturami euroatlantyckimi przy jednoczesnym uniezależnianiu się od wpływów rosyjskich (co jest również w żywotnym interesie Polski jako czynnik sprzyjający naszemu bezpieczeństwu). Ich realizacja bez wzajemnego zrozumienia i dobrych relacji najprawdopodobniej okazałaby się niemożliwa, co byłoby niebezpiecznym tak dla Warszawy jak i Kijowa.

Niestety, problem instrumentalnego wykorzystania zaostrzenia w relacjach polsko-ukraińskich dotyczy nie tylko świata polityki, ale i mediów. Pogarszaniu nastrojów sprzyjają bowiem nie tylko ośrodki nazywające się mediami, a naprawdę funkcjonujące jako instrumenty propagandowe, ale również ludzie niekompetentni, nieposiadający dostatecznej (lub praktycznie żadnej) wiedzy na temat specyfiki relacji polsko-ukraińskich czy problemów w ramach tychże. To, w połączeniu z przysłowiowym „parciem na szkło” (czy raczej ekran, bo mowa głównie o mediach internetowych) tworzy bardzo niebezpieczna mieszankę sprzyjającą nawet jeśli często niezamierzonej, to szkodliwej dezinformacji, a przy okazji samonapędzającą się spiralę wzajemnych oskarżeń i często niesprawiedliwych ocen. Marginesem (na szczęście) pozostają głosy histeryczne, mówiące o rzekomym dążeniu do zmiany granic z jednej lub drugiej strony. Choć nie można ich lekceważyć, to należy lokować je w obszarze zabiegów z pogranicza propagandy niskich lotów i folkloru politycznego.

W poszukiwaniu złotego środka

Tworzenie „czarnych list” z zakazami wjazdu tylko i wyłącznie za prezentowanie poglądów odmiennych od naszych własnych jest rozwiązaniem z katalogu najgorszych z możliwych. Wyklucza bowiem możliwość podejmowania jakiegokolwiek konstruktywnego dialogu i dążenia do znalezienia kompromisu w obszarach, w których są rozbieżności co do ocen danego problemu. Należy przy tym pamiętać, że kompromis w omawianym wypadku nie musi, a być może nawet nie powinien oznaczać uzyskania stanu stuprocentowej zgody i zbieżności w ocenie wydarzeń historycznych sprzed blisko 80 lat. Należy na samym początku przyjąć realistyczne założenie, że nie jest to możliwe – i skupić się na poszukiwaniu takiej formuły dwustronnych relacji w obszarze historycznym, która pozwoli z jednej strony na badanie przeszłości, z drugiej zaś nie będzie negatywnie wpływać na współczesność i przyszłość wzajemnych relacji.

Wydaje się, że koniecznym warunkiem powyższego pozostaje uświadomienie sobie faktu, iż niezbędne jest stworzenie swego rodzaju „protokołu rozbieżności” – grupy faktów i postaci, co do których oceny są, były i zawsze będą rozbieżne. Do tego jednak konieczne jest zrozumienie, że świat nie był, nie jest i nie będzie czarno-biały – i tu wracamy do problemu funkcjonowania wskazanego na początku tekstu mechanizmu identyfikacji „my-oni” w myśl modelu „dobrzy-źli”, tak chętnie i bezrefleksyjnie wykorzystywanego przez politykę i media.

Za pozytywne sygnały w obecnej sytuacji uznać należy wystąpienie strony ukraińskiej z inicjatywą omówienia spornych kwestii na forum Komitetu Konsultacyjnego Prezydentów Polski i Ukrainy, jak również pozytywne przyjęcie tej inicjatywy przez stronę polską. Dialog i wyciąganie konstruktywnych wniosków z rozmów pozostają jedyną drogą do rozwiązania spornych kwestii, czego zresztą już nieraz byliśmy świadkami w relacjach polsko-ukraińskich, nawet w sprawach trudnych, które latami oczekiwały na swój, jak się okazywało z czasem, pozytywny finał. Pojawiające się rozbieżności na tle historycznym na szczęście nie uderzają we współpracę w sferze wojskowej czy gospodarczej, jak również nie wpływają w zasadniczy sposób na działalność przedsiębiorstw, choć w razie przedłużania się i eskalacji napięć można sobie wyobrazić sytuacje tego typu – ważne więc, by już na tym etapie niwelować ryzyka ich wystąpienia, tak, by obecny (i żaden następny) kryzys na tle historycznym wkrótce przeszedł do historii.

Dariusz Materniak

Polscy, litewscy i ukraińscy żołnierze z pomocą kanadyjskich mentorów przeszli szkolenie w zakresie procedur głosowej komunikacji NATO, które poprzedza ćwiczenia kompatybilności urządzeń radiowych w ramach ćwiczenia MAPLE ARCH 17.

„Warto podkreślić, że łączność zapewnia dowódcom zdolność dowodzenia i kontroli. Bez niezawodnych sieci łączności i sprawnego sprzętu żadna misja nie może być wykonana pomyślnie” – to ćwiczenie, jak mówi szef sekcji łączności S-6 Major Mirosław Bednarz miało na celu stworzenie sieci radiowej pomiędzy stanowiskiem dowodzenia Brygady, a sztabami afiliowanych batalionów manewrowych litewskich, polskich i ukraińskich.

„Rozpoczęliśmy od przypomnienia procedur NATO z zakresu komunikacji radiowej, która została zakończona praktycznymi ćwiczeniami komunikacji głosowej i transmisji danych. Upewniliśmy się, że personel wojskowy z trzech różnych krajów stosuje te same standardy oraz procedury łączności i może nawiązywać łączność za pośrednictwem urządzeń radiowych” – mówi kapitan Roman Selvestr, oficer sekcji łączności.

W ramach MAPLE ARCH 17 zostały stworzone równolegle sieci: radiowa, przewodowa i komputerowa. W celu zabezpieczenia łączności pomiędzy dowódcą LITPOLUKRBRIG a jednostkami afiliowanymi w ciągu jednego z kolejnych dni jedna linia łączności zostanie (fizycznie/celowo) wyłączona. Tak więc cały transfer danych, system raportowania i dowodzenia będe odbywać się za pośrednictwem sieci radiowej.

Uwaga: Ćwiczenie MAPLE ARCH 17 było współprowadzonym ćwiczeniem przez Rzeczpospolitą Polską i Ukrainę, wspieraną przez Kanadę. ćwiczenia dowódczo-sztabowe i ćwiczenia wspomagane komputerowo. Są to ćwiczenia, które sprawdzają zdolność sił do wspólnego działania z wykorzystaniem komputerowego scenariusza szkoleniowego. Wszystkie aspekty związane z realizacją MA-17 pod względem łączności tj., przygotowaniem (planowaniem), realizacją i nadzorowaniem samego ćwiczenia było koordynowane przez dowódcę sekcji S-6, mjr Mirosława Bednarza. Ponadto MAPLE ARCH 17 jest zasadniczym mechanizmem treningowym dla dalszego rozwoju Brygady Litewsko-Polsko-Ukraińskiej im. Wielkiego Hetmana Kostantyna Ostrogskiego.

Oleksandr Gain, LITPOLUKRBRIG

Grupa deputowanych litewskiego Sejmu zwróciła się do węgierskich parlamentarzystów z apelem o nieblokowanie działań, które pozwoliłyby na zbliżenie Ukrainy z UE. Inicjatorem apelu jest były premier Litwy, Andrius Kubilius. Podpisało się pod nim 37 posłów.

„Jesteśmy nieprzyjemnie zdziwieni i nawet zaszokowani ultimatum rządu Węgier z groźbami zablokowania zblizenia Ukrainy z UE lub NATO, jeżeli Ukraina nie zmieni swojej ustawy oświatowej, w jakiej wskazano kwestie dotyczące nauczania w szkołach członków mniejszości narodowych” – napisano w oświadczeniu. W ocenie przedstawicieli litewskiego Sejmu podobne kwestie powinny być rozwiązywane na drodze konstruktywnego dialogu. „Widzimy, że na Ukrainie podejmowane są takie próby” – piszą litewscy posłowie.

Autorzy apelu wyrazili również zdziwienie z powodu „wysuniętych przez władze Węgier gróźb o charakterze geopolitycznym, dotyczących kwestii integracji z NATO czy UE”. W ich ocenie podobne podejście jest nie do przyjęcia jako nieeuropejskie i tym bardziej niezrozumiałe, gdy padają w jednym z krajów Europy Środkowo-Wschodniej. „Czy naprawdę Węgry chcą się domagać od Ukrainy rzeczy, które są zgodne z celami Putina?” – napisano w deklaracji.

Z kolei minister obrony Litwy Rajmundas Karoblis zadeklarował, że Litwa przekaże Ukrainie tzw. „broń śmiercionośną” kiedy tylko będzie mieć taką możliwość. „Już przekazywaliśmy Ukrainie taką broń i rzecz jasna będzie to robić również w przyszłości, rzecz jasna zależnie od posiadanych przez nas możliwości” – powiedział litewski minister.

Na podstawie: ru.delfi.lt, radiosvoboda.org,

Prezydent Ukrainy Petro Poroszenko wystąpił z inicjatywą przeprowadzenia nadzwyczajnego spotkania Komitetu Konsultacyjnego Prezydentów Polski i Ukrainy w reakcji na ostatnie oświadczenia przedstawicieli polskich władz wobec strony ukraińskiej.

„Dla wzmocnienia partnerstwa strategicznego pomiędzy Ukrainą i Polską, tak, by uniknąć dalszej eskalacji napięcia, mając także na uwadze konieczność rozwiązania jakichkolwiek problemów w relacjach dwustronnych, prezydent Ukrainy Petro Poroszenko zainicjował przeprowadzenie nadzwyczajnych konsultacji” – napisał rzecznik prasowy prezydenta, Światosław Tsegolko.

Administracja Prezydenta Ukrainy przypomniała również oświadczenia ukraińskiego MSZ sprzed kilku dni, w którym wyraźnie stwierdzono, że w ukraińskich władzach nie ma polityków, którzy mają antypolskie poglądy. „Ukraina – to strategiczny partner Polski” – podkreślono w oświadczeniu AP Ukrainy.

Komitet Konsultacyjny to organ doradczy, działający na rzecz sprzyjania realizacji porozumień pomiędzy oboma państwami, mający na celu również pogłębienie relacji pomiędzy Polską a Ukrainą. Bieżącymi pracami kierują doradcy ds. zagranicznych prezydentów.

Na podstawie: facebook.com/svyatoslav.tsegolko