11 listopada Siły Zbrojne Ukrainy wyzwoliły miasto Chersoń spod okupacji rosyjskiej. Armia rosyjska pod naciskiem wojsk ukraińskich zaczęła masowo opuszczać prawy brzeg Dniepru w obwodzie chersońskim, Kijów ogłosił zwolnienie kilkudziesięciu miejscowości pod Chersoniem. Wyzwolenie jednego obwodowego centrum Ukrainy, które było pod kontrolą armii rosyjskiej od początku inwazji na pełną skalę, grozi zawaleniem się rosyjskich planów na kierunku południowym.

Autor: Alisa Zełenska

Ukraińskie wojsko krok po kroku, metr po metrze, systematycznie podchodziło do tego celu i znakomicie wykonało zadanie. Warto jednak zwrócić uwagę również na potężny miejscowy ruch oporu. Od pierwszych dni rosyjskiej inwazji chersończycy dzielnie walczyli z okupantem: wychodzili na wiece, stawiali opór okupantowi i stwarzali dla niego wszelkiego rodzaju przeszkody. Dzięki mieszkańcom miasta i obrońcom stało się teraz jasne dla całego świata, że Chersoń jest i będzie Ukrainą.

Już 12 listopada do Chersonia przybyli i zaczęli pracować szef obwodowej administracji Jarosław Januszewicz, przedstawiciele Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) oraz Policji Narodowej. Miasto wprowadza godzinę policyjną, która będzie obowiązywać od 17.00 do 8.00, o czym poinformował szef administracji regionalnej. Januszewicz ostrzegł przed ograniczeniami wjazdu i wyjazdu z miasta. Przywrócenie łączności na terenach zdeokupowanych nie jest łatwe, ponieważ od miesięcy okupanci niszczyli system telekomunikacyjny. Operatorzy komórkowi i dostawcy usług telekomunikacyjnych pracują nad jego przywróceniem przez całą dobę. Łączność w Chersoniu jest przywracana za pomocą systemów satelitarnych Starlink i generatorów.

Dziś, 14 listopada, prezydent Wołodymyr Zełenski przybył do Chersonia. Na głównym placu miasta spotkał się z wojskiem i miejscowymi miszkańcami. Wywieszono tam ukraińską flagę. Głowa państwa podkreślił, że Kijów nie wierzy oświadczeniom Moskwy, która próbuje wprowadzić w błąd społeczność światową. „Idziemy dalej. Jesteśmy gotowi na pokój, ale pokój dla całego naszego kraju. To terytorium całego naszego państwa. Szanujemy prawo międzynarodowe i suwerenność każdego państwa, a teraz chodzi o suwerenność naszego państwa. Dlatego walczymy z rosyjską agresją” – powiedział Zełenski. Zapowiedział, że Ukraina będzie nadal wyzwalać terytoria okupowane przez Rosję. „Nie interesuje nas terytorium innych krajów. Interesuje nas tylko deokupacja naszego kraju, naszych terytoriów” – podkreślił prezydent Ukrainy.

Kreml odmówił komentarza na temat doniesień o przybyciu Zełenskiego do wyzwolonego miasta. „Zostawiamy to bez komentarza. To terytorium Federacji Rosyjskiej” – powiedział dziennikarzom na briefingu prasowym rzecznik prezydenta Federacji Rosyjskiej Dmitrij Pieskow.

 Alisa Zełenska – ukraińska dziennikarka, prowadzi kilka blogów dla różnych firm, szef produkcji wideo w Kijowie

Tekst ukazał się na portalu obserwatormiedzynarodowy.pl

Wojna jest trochę podobna do biegania: wygranie sprintu wymaga wybuchu energii w wyniku chwilowej koncentracji siły. W przypadku długich dystansów wymagana jest zaś wytrzymałość lub odpowiednia dystrybucja znacznych nagromadzonych zasobów. Dwukrotnie w XX wieku Niemcy zostały pokonane właśnie dlatego, że zarówno im, jak i ich sojusznikom brakowało tego, co najpotrzebniejsze, aby przez długi czas podtrzymywać ogień wojny. Szlaki logistyczne poza okupowanymi terytoriami Europy zostały skutecznie zablokowane. Jednocześnie państwa Ententy, a następnie koalicji antyhitlerowskiej otrzymywały z kolonii niezbędne dostawy w nieograniczonych ilościach. Dlatego właśnie obie próby rozpoczęcia wojny przez Niemcy były skazane na porażkę.

Autor: prof. Serhij Feduniak

Podobne analogie widać z Federacją Rosyjską. „Blitzkrieg” w Ukrainie na początku marca nie powiódł się i wojna weszła w przedłużającą się fazę. Teraz wygra ten, kto przeżyje wroga. Ten, kto ma większą siłę woli i zasoby materialne. Strategia Putina jest już wyraźnie widoczna: „jeśli nie możemy wygrać, to jednak nie możemy też przegrać, co powoduje, iż musimy jak najszybciej i niezawodnie doprowadzić działania wojenne do stanu zamrożenia i uniemożliwić ofensywne operacje Sił Zbrojnych Ukrainy”. Rosji zależy na tym, aby przekonać naszych sojuszników, że bez względu na to, jak bardzo zapewnią Ukrainie zasoby militarne i materialne, to i tak nie uda im się pokonać Federacji Rosyjskiej. Że wszystkie te wielomiliardowe pakiety systemów obrony przeciwlotniczej, sprzętu bojowego i amunicji są bezużytecznymi wydatkami i trzeba rozpocząć negocjacje. Wróg ma nadzieję, że społeczeństwa zachodnie są coraz bardziej zmęczone Ukrainą, a to potęgują narastające problemy gospodarcze związane z sankcjami i wojną w ogóle.

Na razie nasi sojusznicy nie reagują na tę informacyjną i psychologiczną presję ze strony Kremla, ale dzwony alarmowe stają się coraz częstsze. To np. list wysłany 25 października (choć szybko wycofany) przez kilkudziesięciu demokratycznych kongresmenów do administracji USA z wezwaniem do pomocy w powstrzymaniu rozlewu krwi poprzez rozpoczęcie negocjacji z Federacją Rosyjską i przekazywanie przez „Washington Post” życzeń rządu amerykańskiego, żeby ukraińskie kierownictwo wykazało gotowość do negocjacji z Moskwą. Inicjatorzy takich działań przekonują, że są to kroki tylko taktyczne, które nie anulują realizacji ogólnej strategii Ukrainy i Zachodu pokonania Federacji Rosyjskiej. Tak więc na poziomie oficjalnym wielokrotnie wyrażana jest determinacja sojuszników, aby pomóc Ukrainie w zwycięstwie i osiągnięciu granic z 1991 roku, ale jednocześnie nie wyklucza się negocjacji z Federacją Rosyjską jako opcji pośredniej.

Obecnie entuzjazm i determinacja partnerów oraz sojuszników w doprowadzeniu sprawy do końca z Federacją Rosyjską w dużej mierze zależy od ofensywnego potencjału Sił Zbrojnych Ukrainy. Jeśli przynajmniej jeden z kierunków ofensywy wroga „zapadnie” przed początkiem zimy, to będzie to najlepsze lekarstwo na zmęczenie wojną dla społeczeństw zachodnich. Motywację Ukraińców do walki wspiera chęć wyzwolenia ojczyzny i brak zmęczenia. Dlatego nie należy przeszkadzać Ukrainie w pokonywaniu części dystansu – co już widać po sukcesie w wyzwoleniu Chersonia i jego okolic.

Prof. Serhij Feduniak – doktor habilitowany nauk politycznych, profesor na Wydziale Stosunków Międzynarodowych Czerniowieckiego Uniwersytetu Narodowego im. Jurija Fedkowycza w Czerniowcach (Ukraina), dyrektor ds. projektów strategicznych Centrum Narracji Politycznych Demokracji w Czerniowcach (Ukraina).

Tekst ukazał się na portalu obserwatormiedzynarodowy.pl

Rosja zgodziła się na wznowienie pracy „korytarza zbożowego”. Odbyło się to ledwie cztery dni po ogłoszeniu przez Moskwę zakończenia porozumienia, wynegocjowanego latem przez Turcję i ONZ w sprawie wywozu ukraińskiego zboża przez Morze Czarne.

Autor: Alisa Zełenska

Ukraina jest geograficznie położona w taki sposób, że ma dostęp drogą morską zarówno do krajów afrykańskich, jak i do kontynentu europejskiego. Ukraina produkuje dużą ilość produktów rolniczych, która zaspokaja potrzeby konsumpcyjne swoje oraz innych krajów. Eksport zboża jest potrzebny Ukrainie, aby uzyskać dochody walutowe, a importującym krajom, aby zapewnić zapasy żywności i zapobiec głodowi. Żywność trafia do różnych państw – znaczna część do Europy i Azji. Również wiele statków zbożowych jest przewożonych do Afryki.

Turecki prezydent, Recep Tayyip Erdoğan, jako pierwszy poinformował wczoraj, że wszelkie różnice z Rosją udało się rozwiązać. Według niego stało się to podczas rozmowy telefonicznej pomiędzy ministrem obrony Turcji a jego rosyjskim odpowiednikiem Siergiejem Szojgu. Putin nie odważył się wejść w otwarty konflikt o ukraińskie zboże z Turcją, której flota na Morzu Czarnym jest siedem razy większa od rosyjskiej. Turecki ekspert Vorouk Isik nie powstrzymał śmiechu, omawiając blokadę korytarza zbożowego ze strony Federacji Rosyjskiej: „dlaczego mówimy o blokadzie? Jak ta blokada zostanie zapewniona? Rosja nie ma aktywów morskich. Na początku wojny Rosja miała aktywa morskie w zachodniej części Morza Czarnego. Wszystko, co widzieliśmy dzisiaj, to całkowity upadek rosyjskich sił zbrojnych. Dowódcy ich Floty Czarnomorskiej zostali zwolnieni. Nie mogą wyprowadzić swoich okrętów w morze. Jak zamierzają wprowadzić tę blokadę? Naprawdę nie mają nic do zrobienia ” – powiedział przedstawiciel Turcji na antenie „France24”.

Warta uwagi i dalszej obserwacji będzie reakcja Rosjan. Tutaj w ogóle nie chodzi o zboże. Turcja nie tylko wzmacnia się jako gracz regionalny, ale otwarcie rzuca wyzwanie Rosji w regionie Morza Czarnego, na Zakaukaziu i ogólnie w tak zwanym „świecie tureckim”. Azerbejdżan, Kazachstan i Turkmenistan już nie koncentrują się na Moskwie, ale właśnie na Ankarze. Przywódcy tych krajów na wspólnych spotkaniach trzymają się Erdoğana i ignorują Putina. Turcja chce być hubem dla dostaw energii z Azji do Europy i staje po stronie Ukrainy w ważnych sprawach dla Kijowa.

Alisa Zełenska – ukraińska dziennikarka, prowadzi kilka blogów dla różnych firm, szef produkcji wideo w Kijowie.

Tekst ukazał się na portal obserwatormiedzynarodowy.pl