28 lutego w Żytomierzu odbędzie się bieg poświęcony pamięci „Żołnierzy Wyklętych” – członków podziemia antykomunistycznego po II wojnie światowej. Organizatoram wydarzenia są Fundacja Wolność i Demokracja oraz żytomierskie Zjednoczenie Szlachty Polskiej.
Bieg odbędzie się w godzinach od 13.00 do 14.00 w parku im. Gagarina (dawniej Park Barona de Chaudoir) na dystansie 1963 metrów – symbolizującej rok śmierci ostatniego z Żołnierzy Wyklętych, Józefa Franczaka ps. Lalek, który zginął w obławie UB w 1963 roku.
W tegorocznej edycji Biegu Pamięci spodziewanych jest 40 000 uczestników ze 160 miast w Polsce oraz poza granicami. W zeszłym roku Bieg odbył się także na Białorusi i Litwie.
Według badania przeprowadzonego przez grupę Rating z Kijowa, Polska jest krajem do którego pozytywnie odnosi się 58% ankietowanych na Ukrainie, z czego 13% „bardzo pozytywnie” a 45% „pozytywnie”. Swój stosunek jako „chłodny” i „bardzo chłodny” wskazało odpowiednio 4% i 1% uczestników badania.
Drugim krajem ocenianym pozytywnie jest Białoruś, do której pozytywny stosunek zadeklarowało 53% badanych, następnie: Unia Europejska, Gruzja, Litwa, Kanada, Niemcy i USA. Na ostatnim miejscu rankingu znalazła się Rosja, do której pozytywnie nastawionych jest 16% ankietowanych, a chłodno – 59%.
Kijów, 12 stycznia, UNN. W 2015 roku na działania związane z rozwojem techniki wojskowej i uzbrojenia Ministerstwo Obrony Ukrainy przeznaczyły 5,2 mld UAH. To sześć razy więcej niż w 2013 roku.
Podpisano także 89 kontraktów i 26 dodatkowych umów na rozwój i zakup nowego i zmodernizowanego sprzętu wojskowego. Dzięki temu do jednostek Sił Zbrojnych trafiło 4689 sztuk sprzętu wojskowego.
„2016 rok został ogłoszony rokiem Sił Powietrznych. Będą prowadzone procesy reorganizacji i zwiększenia efektywności Sił Powietrznych Ukrainy, przede wszystkim jeśli idzie o obronę przeciwlotniczą” – powiedział Petro Poroszenko podczas wizyty w 44 brygadzie artylerii w Tarnopolu. Jednocześnie mają być prowadzone działania na rzecz dalszego rozwoju Sił Operacji Specjalnych i jednostek Wojsk Powietrznodesantowych, a także odbudowy potencjału Marynarki Wojennej Ukrainy.
Ukraina planuje dostarczać do Polski wyposażenie niezbędne do modernizacji czołgów PT-91 Twardy (modernizacja czołgu T-72), produkowanego przez fabrykę Bumar-Łabędy. Na wyposażeniu Wojska Polskiego znajduje się 232 czołgi tego typu.
Jak dotąd, jak wynika z oświadczenia koncernu UKROBRONOPROM, miały miejsce rozmowy podczas wizyty ukraińskiej delegacji w Warszawie. Kolejne spotkanie planowane jest w styczniu we Lwowie, w tamtejszej fabryce sprzętu pancernego, która wchodzi w skład koncernu. Modernizacja ma dotyczyć m.in. produkowanego na Ukrainie pancerza reaktywnego, w który wyposażony jest polski PT-91.
Podczas spotkania w Warszawie mowa była także o udziale charkowskiej fabryki FED w modernizacji samolotów MiG-29.
„Kto kontroluje przeszłość, ten kontroluje teraźniejszość. A ten kto kontroluje teraźniejszość, ten włada przyszłością” (George Orwell)
Na obecnym etapie kształtowania się państwa Ukraina stanęła przed jednym z największych wyzwań w historii. W związku z aktywizacją separatyzmu na Wschodzie, kraj – wraz z ciężarem deficytu wyraźnej transformacji społeczno-ekonomicznej – wszedł w nową strefę turbulencji. Pasmo niestabilności w Europie Wschodniej i na Kaukazie Południowym (Naddniestrze – Osetia Południowa – Abchazja – Górski Karabach) rozszerzyło się w skutek odłączenia od terytorium Ukrainy nowoutworzonych Ługańskiej Republiki Ludowej (ŁRL) i Donieckiej Republiki Ludowej (DRL). Te pseudo-państwowe formacje nie tylko podważają terytorialną integralność niepodległych państw, ale także stają się instrumentem ich wewnętrznej destabilizacji.
Powstanie ŁRL i DRL na Ukrainie odbierane jest nie inaczej jak tylko rosyjska próba zawrócenia biegu historii w inną stronę, odłożenie modernizacji kraju w bliżej nieokreślonym terminie. Dążenia większości Ukraińców z różnych regionów kraju, którzy wzięli udział w Rewolucji Godności, zetknęły się z reakcyjną polityką Rosji, jej imperializmem, który dosyć dobrze zakorzenił się na fundamencie dziedzictwa pozostawionego przez Związek Radziecki, opartego na oportunizmie władz lokalnych oraz światopoglądzie mieszkańców.
Zakorzenione tradycje szczególnego zainteresowania Rosji Ukrainą przejawiają się przede wszystkim w przywłaszczeniu historii Rusi Kijowskiej, aby stworzyć z niej mit o ciągłości rosyjskiej państwowości. W tym celu, za czasów Piotra I i Katarzyny II, celowo zostały przepisane oryginalne kroniki Ukrainy, co kształtowało historyczną warstwę narracji Rosji, przez pryzmat której rozpatrywana jest dzisiaj Ukraina. Niewiele osób pamięta, że lewobrzeżna Ukraina stała się częścią Rosji dopiero w XVII wieku, a prawobrzeżna Ukraina – w XVIII w. Do tego czasu Ukraina miała dosyć trwały okres państwowości.
Jednak po jej upadku części terytorium ukraińskiego znajdowały się pod wpływem różnych systemów politycznych (mongoło-tatarów, Litwy, Rzeczpospolitej, Imperium Osmańskiego, Austro-Węgier, Rosji). Ruś Kijowska narodziła się o wiele wcześniej niż Państwo Moskiewskie, poprzedzające współczesną Rosję. Rosyjskie mity, wmontowane w historię Ukrainy, niezmiennie kwestionują jej tożsamość i odrębność.
Zadziwiające, ale Ukraińcom udało się podczas Rewolucji Godności błyskawiczne podołać swojej kontrowersyjnej przeszłości, która wraz z kulturowymi, historycznymi, językowymi, religijnymi i innymi odmiennościami w tym czasie odgrywała absolutnie drugorzędne znaczenie. W takich warunkach Ukraińcy, w tym również ci pochodzenia rosyjskiego, ormiańskiego, białoruskiego, polskiego, osiągnęli znaczny poziom konsolidacji, co generowało energię do stworzenia horyzontalnych struktur Majdanu na podstawie wiary w wartości, które są nieodłączną częścią demokracji w Europie (państwo prawa, praworządność, sprawiedliwość społeczna). Ukraina dokonała całkowicie naturalnego wyboru, który stał się dla większości Ukraińców, po różnych stronach Dniepru, ważniejszy i jednocześnie ideologicznie bliższy niż jakiekolwiek rozbieżności. Dzięki temu Ukraińcy w krytycznym okresie dla swojego Państwa poprzez zrzeszanie się w ruchy wolontariackie stali się „mięśniami” wykonującymi te zadania, które – jak się okazało – instytucjonalnie Ukraina nie była w stanie zrealizować (obrona, medycyna).
Jednak dla części Ukraińców w Obwodach Ługańskim oraz Donieckim ziarna separatyzmu wyrastały na podatnym gruncie. Już podczas walki narodowowyzwoleńczej Ukrainy na początku XX w. dla przeciwwagi dla ówczesnej kruchej Ukraińskiej Republiki Ludowej powstała Republika Doniecko-Krzyworoska, która istniała niecałe 2 miesiące.
Obecnie ten region, z charakterystycznym dla niego zimnym stosunkiem do Ukrainy i przychylnością na rosyjskie nastroje, podsycał i generował pamięć społeczną lokalnych mieszkańców o potencjale industrialnym Donbasu i chwale zawodu górnika, wraz z rozpowszechnionym paternalizmem i nostalgią do Związku Radzieckiego. W tej mieszance wzrasta sztucznie wykreowana wizja o odrębności mieszkańców Donbasu, o ich tożsamości regionalnej, która bazuje na odpowiednich wartościach światopoglądowych, które zapewniają stałe powiązanie między przeszłością i teraźniejszością.
Choć to właśnie tutaj Ukraina doznała jednych z największych strat w skutek Hołodomoru oraz represji (blisko 20% mieszkańców), które z czasem zostały wyrównane przez intensywne zasiedlenie regionu etnicznymi Rosjanami, na ogólnoukraińskim referendum w 1991 roku blisko 83% mieszkańców Obwodów Donieckiego i Ługańskiego zagłosowało za niepodległością Ukrainy.
Mimo to karta separatyzmu wielokrotnie rozgrywana była na Donbasie ze strony pozostałości lokalnej komunistycznej nomenklatury partyjnej i samej Rosji, już nawet w warunkach niepodległej Ukrainy. Używano w tym celu standardowego zestawu żądań (zmiana unitarnej formy ustroju terytorialnego Ukrainy na federację, zatwierdzenie języka rosyjskiego jako drugiego języka państwowego, rezygnacja z integracji europejskiej na rzecz sojuszu z Rosją oraz afiliowanymi z nią międzypaństwowymi strukturami), które były nadawane poprzez kanały różnorodnych organizacji społecznych (Republika Doniecka, utworzona w 2005r.), ruchy prorosyjskie (Ruch na rzecz odrodzenia Donbasu), a także partie polityczne (Partia Słowiańska). Dalsze działania były nie mniej znaczące dla utrzymania przy życiu nastrojów separatystycznych: w Obwodach Donieckim i Ługańskim w 1994 roku przeprowadzone zostało badanie ankietowe na temat federalizacji Ukrainy, statusu języka rosyjskiego (80% mieszkańców zagłosowało pozytywnie), a na zjeździe w Siewierodoniecku w 2004 roku dokonano „repetycji” przed wydarzeniami 2014 roku, gdzie w odpowiedzi na Pomarańczową Rewolucję podjęta została decyzja o utworzeniu Południowo-Wschodniej Ukraińskiej Republiki Autonomicznej, co wymagało zmian w istniejącym administracyjnym i terytorialnym ustroju Ukrainy.
Nawet w przeddzień przeprowadzenia tzw. referendów w 2014 roku na części terytorium Obwodów Ługańskiego oraz Donieckiego, zgodnie z danymi uzyskanymi w wyniku badań socjologicznych, 65% lokalnych mieszkańców opowiadało się za niepodległością Ukrainy oraz miało przychylny stosunek do zachowania istniejącego ustroju unitarnego.
Aczkolwiek bezpośrednie zaangażowanie Rosji w rozkręcanie koła zamachowego separatyzmu na Wschodzie Ukrainy przyniosło oczekiwane rezultaty. Zsynchronizowana organizacja mitingów z udziałem prorosyjskich sił, przejęcie instytucji administracyjnych pod kierownictwem wykwalifikowanego personelu z Rosji doprowadziło do utworzenia ŁRL i DRL. Separatyzm, z towarzyszącą mu pomocą finansową, wojskową i techniczną ze strony Rosji, pod hasłami samostanowienia, świadczy o jego sztucznym wykreowaniu przez człowieka i nie oddaje prawdziwej woli większości lokalnych mieszkańców, a w większej mierze promuje interesy samych marionetkowych reżimów oraz ich sponsorów. Samozwańcze republiki to imitacja państwowości, daleka od ogólnie wyznaczonych standardów demokracji.
Wzrost fali autorytaryzmu w Rosji oraz jego rozpowszechnienie poprzez zwolenników na terytorium Ukrainy i innych krajów jest wyzwaniem dla podstaw demokracji. Niniejsza walka Ukraińców jest skierowana na ochronę demokracji – największego osiągnięcia cywilizowanego świata. Niepodległość Ukrainy stanie się triumfem demokracji o światowym kalibrze. Z kolei ograniczenie suwerenności Ukrainy oznaczać będzie zagrożenie dla jej istnienia.
Pomiędzy Strachociną koło Sanoka (woj. podkarpackie) a Hermanowicami powstanie 72-kilometrowy odcinek gazociągu. Budowa będzie kosztować blisko 300 mln złotych.
W ramach inwestycji zostanie wybudowana tłocznia gazu w Strachocinie, którą gazociąg połączy z Hermanowicami koło Przemyśla, a następnie z miejscowością Bliche Volytsia na Ukrainie.
Gazociąg pozwoli na przesyłanie większych ilości gazu na Ukrainę, w tym importowanego drogą morską za pośrednictwem terminalu LNG w Świnoujściu.
Kijów, 4 stycznia, UNN. Stały przedstawiciel Ukrainy przy ONZ Wołodymyr Elczenko stwierdził, że jedną z form uczestnictwa organizacji międzynarodowych w deeskalacji konfliktu w Donbasie mogłoby być przeprowadzenie operacji pokojowej.
Elczenko wyraził również nadzieję na bardziej aktywne uczestnictwo ONZ w działaniach wobec konfliktu na wschodzie Ukrainy. Dla celów przygotowania takiej operacji na Ukrainie powinna pojawić się misja ONZ – stwierdził przedstawiciel Ukrainy. Innym rozwiązaniem mogłoby być stworzenie biura monitorującego wykonywanie porozumień z Mińska.
Ukraina wychodzi ze strefy wolnego handlu z Rosją i wprowadza cła, a także wprowadza embargo niektóre na rosyjskie towary. Według premiera Ukrainy Arsenija Jaceniuka, działania te zostały spowodowane wejściem w życie umowy o wolnym handlu z UE oraz wprowadzeniem embarga na ukraińskie towary przez Rosję.
Ograniczenia dotyczą przede wszystkim produkcji sektora przemysłu maszynowego oraz kolejowego.
Wejście w życie umowy pomiędzy UE a Ukrainą jest efektem podpisania umowy stowarzyszeniowej w marcu 2014 roku. Wejście w życie części handlowej umowy było odroczone do 1 stycznia 2016r.
W ocenie specjalistów w średniookresowej perspektywie wejście w życie porozumienia przyniesie wzrost PKB Ukrainy o ok. 6% lub więcej w zależności od stopnia zaawansowania reform.
Na podstawie: kmu.gov.ua, facebook.com/EUDelegationUkraine
Kijów, 1 stycznia, UNN. Od 1 stycznia 2016 roku Ukraina jest niestałym członkiem Rady Bezpieczeństwa ONZ, a przedstawicielstwo przy ONZ w Nowym Jorku rozpoczęło już wypełnianie związnych z tym obowiązków.
Wybór Ukrainy miał miejsce w październiku ubiegłego roku, gdy do obsadzenia były pięć miejsc niestałych członków Rady Bezpieczeństwa.
W nocy z 31 grudnia na 1 stycznia separatyści ponad 20 razy ostrzeliwali pozycje ukraińskiej armii w Donbasie. W wyniku ostrzałów nikt nie zginął ani nie został ranny.
Z moździerzy i broni strzeleckiej była ostrzeliwana m.in. miejscowość Piaski w okolicach lotniska w Doniecku, a z granatników – pozycji sił ukraińskich koło Awdijewki.
O północy przestało formalnie funkcjonować porozumienie z Mińska.
Portal polsko-ukraiński Portal Polsko-Ukraiński jest portalem internetowym o charakterze analityczno-informacyjnym
