KIJÓW. 22 lutego. UNN. Lider partii UDAR Witalij Kliczko ma nadzieję, że szczyt UE-Ukraina da pozytywny sygnał dla Ukrainy w jej europejskich aspiracjach. „Oczekuję od szczytu pozytywnych efektów dla naszego kraju, szczególnie w zakresie tych decyzji, które należy podjąć” – powiedział.

Lider UDAR-u, podkreślił, że Ukraina ma szansę na wdrożenie europejskich standardów życia. „Musimy żyć zgodnie z europejskimi wartościami i standardami godnych wynagrodzeń, emerytury i rent, właściwej opieki medycznej” – powiedział Kliczko.

Dodał, że Ukraińcy powinni mieć zagwarantowane, podobnie jak inni Europejczycy, prawa człowieka i wolności, a także wolność słowa.

„O tych wartościach nadal możemy tylko pomarzyć i dlatego to jest ważne dziś, aby dążyć do integracji europejskiej, aby zbliżyć się do tych norm i wartości” – powiedział lider UDAR-u, dodając, że Ukraina nie może zapominać o obronie własnych interesów narodowych.

Źródło: UNN

Foto: pl.wikipedia.org

http://www.unn.com.ua/uk/news/1189675-v-klichko-ukrayina-maye-pragnuti-do-yevropi-ale-vidstoyuvati-natsionalni-interesi

KIJÓW. 22 lutego. UNN. Dziś w Brukseli, pod przewodnictwem sekretarza generalnego NATO Andersa Fogh Rasmussena miało miejsce spotkanie NATO – Ukraina w Komisji Ministrów Obrony. Na czele delegacji stał minister Obrony Ukrainy Pawło Lebiediew.

Przed spotkaniem, minister obrony Ukrainy spotkał się z Sekretarzem Generalnym NATO. Anders Fogh Rasmussen powiedział, że sojusz bardzo ceni współpracę z Ukrainą. „Przyjęcie na Ukrainie dokumentów strategicznych dotyczących rozwoju obronności i bezpieczeństwa oraz reformy Sił Zbrojnych Ukrainy stworzyło niezbędne ramy dla rozwoju praktycznej współpracy NATO-Ukraina we wszystkich kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania. Dziękuję Ukrainie za jej działalność na rzecz pokoju i stabilności” – powiedział Anders Fogh Rasmussen.

Jako priorytety współpracy Ukrainy z NATO minister obrony zidentyfikował: utrzymanie dialogu politycznego, wspieranie reform i rozwoju Sił Zbrojnych oraz wkładu Ukrainy dla bezpieczeństwa międzynarodowego i współpracy obronnej.

Ministrowie obrony NATO w swoich wystąpieniach chwalili współpracę między Ukrainą i NATO i zobowiązali się do kontynuowania = współpracy z Ukrainą pod auspicjami Komisji NATO – Ukraina  i pogłębiać go przez intensywne kontakty z Ukrainą na wszystkich poziomach.

„W neutralnym statusie Ukrainy jesteśmy zainteresowani w realizacji istniejących mechanizmów współpracy z NATO, oraz w ich ekspansji. Uważamy praktyczną współpracę z NATO za ważny element reformy sektora bezpieczeństwa i obrony Ukrainy” – powiedział P. Lebediew.

Minister obrony Ukrainy poinformował ministrów NATO o treści trwającej reformy w Ministerstwie Obrony i Siłach Zbrojnych Ukrainy, jak również podstawowych założeń Strategicznego Biuletynu Obronnego i Reformy i Rozwoju Sił Zbrojnych Ukrainy do 2017 roku.

„Celem reform w sektorze obrony jest stworzenie mobilnych, bardzo profesjonalnych sił zbrojnych zdolnych do adekwatnego reagowania na wyzwania teraźniejszości i aktywnego uczestniczenia w działaniach międzynarodowych na rzecz utrzymania pokoju i bezpieczeństwa” – powiedział Pawło Lebediew.

Szef ukraińskiego Ministerstwa Obrony powiedział, że jednym z priorytetów dla Ukrainy jest działalność w ramach operacji pokojowych. Poinformował uczestników spotkania o perspektywach udziału Ukrainy w operacji NATO w Kosowie, Afganistanie, Siłach Odpowiedzi NATO, a także operacji „Ocean Shield”. Według ministra obrony, Ukraina jest zainteresowana pogłębianiem współpracy praktycznej w istniejących obszarach, uzyskaniem fachowej pomocy ze strony NATO i państw członkowskich w zakresie wdrażania reform w obronie i sektorze bezpieczeństwa.

Strony potwierdziły gotowość Ukrainy i Sojusz do dalszego rozwijania konstruktywnego partnerstwa.

Źródło: UNN

http://www.unn.com.ua/uk/news/1189698-nato-pogliblyuvatime-partnerstvo-z-ukrayinoyu

KIJÓW. 22 lutego. UNN. Wiktor Juszczenko w opublikowanym dziś wywiadzie stwierdził, że Polska od wielu lat wiernie i głęboko współpracuje z Ukrainą.

„Najbardziej lojalnym partnerem Ukrainy jest Polska. Moje kontakty z Prezydentem RP, kontakty na innych poziomach wskazują, że potrzebę wprowadzenia Ukrainy do europejskiej rodziny rozumieją także sami Polacy.”

Dodał, że Polacy są głęboko zaangażowana we współpracę z Ukrainą – tak samo było pięć lat temu czy dziesięć lat temu. „I ten duch, mądrość, stosunek do misji Ukrainy jest być może jednym z największych perspektywach europejskich naszego kraju” – powiedział Wiktor Juszczenko.

Źródło: UNN

http://www.unn.com.ua/uk/news/1189707-polske-kerivnitstvo-dobre-rozbirayetsya-u-yevropeyskiy-kukhni-i-v-misiyi-ukrayini-v-yuschenko

З Олегом Панкевичeм, депутатoм Верховної Ради України від партії „Свобода” розмовляв Даріуш Maтepняк.

Д.М.: Як ви оцінюєте стан переговорів, які веде Українa у зв’язку з підготовкою до підписання Угоди про асоціацію з ЄС?
О.П.: Угода про асоціацію є надзвичайно важливим документом для України та Європейського Союзу. Підписання, як відомо,  може і меншзначуще, ніж фактичне приєднання України до ЄС, проте ми розуміємо, що обидва питання, надзвичайно важливі. Значення цього документу додає його сфера, в тому числі питання створення зони вільної торгівлі між Україною та ЄС, а також справа адаптації української правової системи до європейських стандартів. Переговори щодо цього питання тривають, як відомо, вже досить давно, однак, доходять сигнали, що підписання може відбутися вже в листопаді цього року. Для підписання цієї угоди необхідно подолати ще чимало труднощів, не лише політичних, але й організаційниx. Дуже важливо, щоб перед ратифікацією цього документу, насамперед через його важливість і далекосяжні наслідки для України, провести ретельний аналіз документу в усіх фракціях депутатів Верховної Ради. Без такого аналізу, не знаючи всіх елементів цього документу, не буде можливості оцінити і сформулювати відповідну позицію щодо документу його змісту.

Д.М.: Чи на думку партії «Свобода», Україна має інші геополітичні вибip, окрім вступу в Європейський Союз?

О.П.: Зрозуміло, що Україна – європейська країна,  частина Європи, європейської історії і вона повинна також мати європейське майбутнє. Для нас інтеграція України з Європою, це не лише факт вступу в цю організацію з адміністративної і правової точки зору, але ми хочемо глибше розглядати це питання: це єдиний вибір для України. Ми хочемо, щоб Україна була в Європі не лише в географічному розумінні, але стала великим гравцем в європейській політиці. У нас є що запропонувати нашім сусідам. Це наші ресурси – природні і людські, а також культурні і наукові досягненя – все це має велике майбутнє в об’єднаній Європі. Саме тому партія «Свобода» не розглядає інших варіантів, окрім інтеграції та співпраці України з іншими європейськими країнами. Варто зазначити, однак, що для нашої партії спільна Європа, це така, , де країни і народи мають свою власну індивідуальність і самобутність, а також право до самовизначення та суверенітету політики. Ми хочемо, щоб наші відносини з усіма сусідами, включаючи країни ЄС, мали характер партнерства і взаємоповаги до  своєї незалежності.

Що стосується східного вектора – тут дуже категорично. Навіть у нашій першій програмі, коли партія була створена, було чітко зазначено, що Росія є стратегічним ворогом України. Багато разів Росія мала претензії дo України, на жаль, протягом кількох сотень років, ця політика не змінилася, незважаючи на зміну режиму в Росії – позиція щодо незалежності України, незважаючи на зміну влади та режимів – від царської Росії та Радянського Союзу до Путінської Росії – не змінилася, тому наші відносини зі східним сусідом, дуже радикальні, проте ми ще сподіваємося на рівноправні відносини між Росією і Україною, хоч, на жаль, досі немає таких взаємин, і Росія як і раніше намагається повернути Україну в склад  своєї імперії, використовуючи Митний союзу, а також інші інструменти, економічної та культурної політики , прагнучи підірвати незалежність України.

За допомогою ряду факторів, які знаходяться в українському уряді і працюють на благо Росії, вонa має потенціал впливу на Україну, з використанням різних типів документів, включаючи ціни на природний газ. Тому, цей вектор нас не цікавить.

Д.М.: Проте це не змінює факту, що Росія залишається важливим сусідом України. Як ви вважаєте, якими повинні бyти відносини між Москвою і Києвом?

О.П.: Теоретично, коли мова йде про форму, відносини між Україною та Росією чи будь-якою іншою країною, вони повинні бути рівноправними, повинні будуватися на основі поваги і партнерства. Ми також розуміємо, що більша частина торгівлі України з країнами Співдружності незалежних держав. Це також стосується цін на газ, який Росія продає Україні, але, на жаль, стосунки в цій сфері неможливо назвати рівноправними. Треба щось з цим зробити, в стосунках з росією необхідно вести політику максимальної незалежності від Росії. На жаль, нинішній уряд такиx кроків нe чинить.

Д.М.: Як ви думаєте, як вирішити проблему оплати Україною рахунку за не отриманий газ, яку вимагає Росія?

О.П.: Ця проблема вимагає ретельного обговорення. Ми розуміємо її важливість для відносин між Росією і Україною, проте, на жаль, коли справа торкається цих стосунків, йдеться про змову між представниками влади в Україні та Росії. Уможливлює її сильна залежність, часто особистого, міжлюдського характеру в двох країнах, що призводить до того, що важко знайти вихід з цієї ситуації. Питання ціни на газ – це питання політичної волі в Україні, на жаль, до цього часу, не було прийнято заходів, щоб змінити поточний стан справ. Наприклад, не подавалася суперечка про ціну на газ до Міжнародного суду в Стокгольмі, а як вчить досвід інших країн, Німеччини та Італії, в цьому випадку можна добитися добрих результатів. З іншого боку – і це вже наші внутрішні проблеми, повинна бути реальна політика, скерована на ведення енергоощадних технологій, щоб зробити рішучий крок до незалежності від російського газу.

Д.М.: А що стосується інтеграції України з іншими структурами в країнах Західної Європи, наприклад, НАТО – якa  позиція партії „Свобода”?

О.П.: Ми говорили про загрози, які чигають на Україну зі сходу, і ми вважаємо, що це не віртуальні проблеми – на території України надалі залишаються російські війська. Тому  НАТО – захист перед російськими імперськими амбіціями щодо України. На жаль, приклад таких країн, як Грузія вчить нас, як Росія може діяти проти незалежної країни. Тому, НАТО – це перш за все захист. Друге – у нас є право вимагати, щоб країни, які в 90-х роках двадцятого століття гарантували Україні безпеку (взамін за відмову від своєї атомної зброї), щоб тепер надалине лише декларативні, але й фактичні гарантії. Немає сенсу на даний момент розважати, чи приймуть Україну в НАТО чи ні, проте слід прагнути до укладання двосторонніх угод з такими країнами, як США або Великобританія, вони допоможуть Україні, коли знадобиться допомога. Ми хочемо підійти до цього питання максимально прагматично – як НАТО може вплинути на нашу безпеку і з цієї точки зору будемо аналізувати рішення про приєднання не лише до НАТО, а й ЄС та інших організацій.

Д.М.: Як би ви оцінили нинішні відносини між Україною та Польщею?

О.П.: В мене є чимало власного  досвіду співпраці з представниками польської сторони, до виборів у Верховну Раду був головою Львівської обласної ради, і, як ви знаєте, Львівська область має ряд угод про співпрацю з Підкарпатським воєводством та Любліном, а також з іншими польськими регіонами. Разом ми здійснюємо багато ініціатив, у тому числі форум з прикордонного співробітництва, йому завдяки чому вдалося налагодити чимало контактів і знайомств. Досвід цієї співпраці  дуже позитивний – перше Польща є нашим природним геополітичним союзником. У 1991 році Польща була першою країною, яка визнала незалежність України. Сьогодні важливе місце займають економічні відносини, особливо в прикордонних районах, де існує великий потенціал для співпраці та інвестицій. Таким чином, наші нинішні і майбутні відносини повинні базуватися на добросусідських відносинах. Існують, звісно, деякі проблеми, в тому числі історичні, але ми повинні навчитися їх вирішувати. В мене також є певний досвід роботи тут, і я думаю, що кожну проблему можна вирішити, якщо буде взаєморозуміння і добра воля, а також рівноправний підхід партнерів з обох сторін. Завдяки цьому можна знайти порозуміння в  відносинах між державами і народами.

Д.М.: Дякую за інтерв’ю.

KIJÓW. 22 lutego. UNN. Prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz powiedział podczas transmisji na żywo programu „Dialogu z krajem”, że Ukraina odmówiła zapłaty „Gazpromowi” rachunku w wysokości 7 miliardów dolarów.

„Nie zapłacimy tych kar. Aktualnie negocjujemy” – powiedział Wiktor Janukowycz.

Wcześniej prezydent Ukrainy na spotkaniu z kandydatami na stanowiska kierowników administracji terenowej oświadczył, że Ukraina będzie nadal zwiększać produkcję własnego gazu.

Według Wiktora Janukowycza, cena, po której Ukraina kupuje dziś gaz jest zbyt wysoka.

Źródło: UNN
Foto: pl.wikipedia.org

http://www.unn.com.ua/uk/news/1189495-v-yanukovich-zapevniv-scho-ukrayina-vidmovilasya-viplachuvati-gazpromu-7-mlrd-dol-shtrafu-dopovneno

Rozmowa przedstawicieli polskich mediów z Leonidem Kożarą, ministrem spraw zagranicznych Ukrainy, Kijów, 18.02.2013r.

Zacznijmy może od zbliżającego się szczytu UE-Ukraina w Brukseli – z czym Ukraina jedzie na to spotkanie?

W tym roku oczekujemy wielu ważnych wydarzeń międzynarodowych, które będą miały znaczenie dla Ukrainy. Pierwszym z nich jest właśnie szczyt UE-Ukraina, który odbędzie się 25 lutego tego roku w Brukseli. Podczas szczytu oczekujemy przede wszystkim podsumowania dotychczasowych przygotowań do podpisania umowy stowarzyszeniowej. W ostatnim czasie na ten temat rozmawialiśmy także z komisarzem Unii Europejskiej Stefanem Fule. Również nasz rząd przyjął uchwałę o działaniach związanych z przygotowaniami do szczytu. Po drugie, w czasie tego spotkania chcemy przedstawić stronie europejskiej rezultaty naszych działań w zakresie realizacji planu liberalizacji reżimu wizowego, między innymi uchwały rządu dotyczące kwestii ochrony danych osobowych. Po trzecie oczekujemy zbliżenia stanowisk UE i Ukrainy w kwestiach energetycznych – chcielibyśmy widzieć większą solidarność energetyczną ze strony Unii Europejskiej. Rozmawiałem na ten temat w Brukseli z komisarzem Oettingerem, i przyznał on, że Ukraina w niektórych aspektach jest bardziej solidarna z UE niż UE z Ukrainą. Chcemy omówić kwestię finansowania kilku projektów, w tym kredytowania przez Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju gazociągu Promary-Użhorod, na sumę 308 milionów euro. Obecnie środki te są zablokowane, ale oczekujemy postępu w tej sprawie.

A co jeśli Rada Najwyższa, nie będzie w stanie skutecznie pracować i przyjąć ustaw niezbędnych dla kontynuowania przygotowań do podpisania umowy stowarzyszeniowej?

Wydaje mi się, że obecnie nie ma jakiegoś szczególnie poważnego konfliktu w Radzie Najwyższej, obecne wydarzenia to raczej element bieżącej walki politycznej. Wierzę, że parlament będzie w stanie przyjąć wszelkie niezbędne akty prawne, przy czym trzeba pamiętać, że wymaga to czasu – nie da się pracować w ten sposób, że codziennie prowadzone są głosowania, deputowani mają także obowiązki w komitetach czy w okręgach.

W czasie swojej wizyty na Ukrainie komisarz Fule powiedział, że drzwi do Europy są dla Ukrainy otwarte, ale to może się zmienić. Jak Pan by to skomentował?

Wydaje mi się, że komisarz Fule właściwie ocenił obecną sytuację – jeżeli Ukraina nie podpisze w tym roku umowy stowarzyszeniowej, następna możliwość pojawi się dopiero za kilka lat, nie wcześniej niż w 2016 roku. Jak wiadomo, w przyszłym roku mają odbyć się wybory do Parlamentu Europejskiego, następnie na Ukrainie będzie trwała kampania przed wyborami prezydenckimi. Dlatego obecnie mamy unikalną szansę podpisać umowę właśnie teraz, w tym roku, na szczycie Partnerstwa Wschodniego, który odbędzie się w listopadzie w Wilnie.

Na relacjach Ukrainy z UE nadal cieniem kładą się sprawy Julii Tymoszenko i Jurija Łucenko. W jaki sposób ukraińskie władze mają zamiar rozwiązać ten problem?

Nie chcę wypowiadać się co do samego śledztwa, jako że reprezentuję Ministerstwo Spraw Zagranicznych, a śledztwa są prowadzone przez niezależne i uprawnione do tego organy. Ponadto, chciałbym powiedzieć, że nasz rząd nie zgadza się z oceną w sprawie tzw. selektywnej sprawiedliwości, według której śledztwa i sądy są narzędziami represji wobec opozycji. Taki system na Ukrainie nie funkcjonuje. Obecnie są w toku dwie sprawy o których wspomniano, ale nie stanowią one systemu. Sprawy te Ukraina będzie rozwiązywać zgodnie z obowiązującym prawem.

W jaki sposób Ukraina chce rozwiązać sprawy dotyczące kwestii energetycznych w stosunkach z Rosją?

Jak już wspomniałem, Ukraina jest krajem prezentującym wysoki poziom solidarności energetycznej z Europą i z Europejską Wspólnotą Energetyczną. Chodzi nam o to, aby mechanizmy z tym związane pracowały automatycznie, a nie były przedmiotem dyskusji w wypadku ewentualnego kryzysu. EWE w żaden sposób nie pomagała Ukrainie, kiedy była taka potrzeba, to znaczy w okresie tzw. wojen gazowych z Rosją w 2006 i 2009 roku. Podobną sytuację obserwujemy teraz, gdy Ukraina otrzymała od Rosji żądanie zapłaty sumy ponad 7 miliardów dolarów za nieodebrany gaz. Chcemy nadal wykonywać swoje zobowiązania związane z członkostwem w EWE, ale powtarzam raz jeszcze – w zamian oczekujemy solidarności ze strony krajów europejskich w tym obszarze, bo dzisiaj Ukraina, podobnie jak wcześniej Polska i inne kraje są pozostawione same sobie ze swoimi problemami i tak dalej być nie powinno.

Czy Polska pozostaje dla Ukrainy ważnym partnerem, czy lepiej rozmawia się bezpośrednio z Brukselą?

Na dzień dzisiejszy, podpisanie umowy stowarzyszeniowej zależy nie od Brukseli, ale od krajów Unii Europejskiej. Ukraina wykonuje plan reform – część z nich da się zrealizować przed podpisaniem umowy, pozostałe będą w czasie realizacji. Rola Polski pozostaje dla nas jest niezwykle wysoka, doskonale rozumiemy się z polskimi partnerami pod każdym względem, a Polska wiele zrobiła dla zbliżenia Ukrainy z Unią Europejską i nadal pozostaje naszym najbliższym partnerem na Zachodzie. Żaden inny kraj nie dokłada tylu starań dla integracji europejskiej Ukrainy.

A jakie będą główne kwestie omawiane podczas Pana wizyty w Polsce zaplanowanej na 27 lutego?

Po pierwsze będziemy omawiać harmonogram działań związanych z przygotowaniami do podpisania umowy stowarzyszeniowej, po drugie – kwestie związane ze stosunkami dwustronnymi, a także sprawy związane z wprowadzaniem reform na Ukrainie.

Foto: pl.wikipedia.org

Z Wasylem Marczukiem, prorektorem ds. współpracy międzynarodowej Uniwersytetu Przykarpackiego w Iwanofrankiwsku rozmawia Dariusz Materniak.

D.M.: Jak ocenia Pan współpracę Uniwersytetu w Iwanofrankiwsku z polskimi uczelniami?

W.M.: Uniwersytet Przykarpacki realizuje wiele projektów z polskimi partnerami. Największe z nich przygotowujemy wspólnie z Uniwersytetem Warszawskim – są to trzy duże inicjatywy. Wspólnie budujemy Centrum Międzynarodowych Spotkań dla Młodzieży, które ma znajdować się w Karpatach Ukraińskich. Drugi projekt to odnowienie obserwatorium astronomicznego na górze Pop Iwan w Czarnohorze, gdzie jeszcze do wybuchu II wojny światowej znajdowało się funkcjonujące obserwatorium będące własnością Uniwersytetu Warszawskiego. W czasie wojny i po jej zakończeniu zostało ono w znacznym stopniu zniszczone i aktualnie pracujemy nad jego odbudową. Projekt jest finansowany wspólnie przez Uniwersytety w Warszawie i w Iwanofrankiwsku, przy wsparciu ze strony Unii Europejskiej. Trzeci projekt to kompleks z przeznaczeniem dla prowadzenia badań historycznych – będzie to miejsce gdzie będzie można prowadzić badania i wykłady. Chcemy, aby kompleks ten został otwarty w tym roku. Obserwatorium mamy nadzieję zostanie otwarty w 2015 lub w 2016 roku, a Centrum Spotkań – w okolicach roku 2018. Również wspólnie z Warszawą oraz z Uniwersytetem Jagiellońskim realizujemy także współpracę z Uniwersytetem w Pradze w Czechach. Współpraca ta obejmuje wymianę studentów, a także wzajemne uznawanie dyplomów i tytułów naukowych. Taka współpraca jest dla nas wielką pomocą, gdyż pozwala nam korzystać z bazy naukowej naszych partnerów, co ma dla nas duże znaczenie.

D.M.: Czy korzystanie także ze wsparcia finansowego Unii Europejskiej?

W.M.: Tak, wszystkie te projekty są współfinansowane przez Unię Europejską, ale jak wiadomo Ukraina nie może bezpośrednio otrzymywać środków z UE, dlatego musimy mieć partnerów po stronie polskiej. Takim naszym zaufanym partnerem jest Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego, którego dyrektorem jest pan Jan Malicki. Już 5 lat realizujemy letnią szkołę we współpracy z Uniwersytetem Warszawskim, na początku były to tylko te 2 uczelnie, ale teraz rozszerzyliśmy współpracę i udział w tym projekcie biorą udział także uczelnie z Ługańska czy Doniecka. Również w tym wypadku korzystamy ze wsparcia finansowego UE, w ramach programu Europa-Karpaty, który zakłada współpracę wielostronną pomiędzy krajami w regionie Karpat.

D.M.: A jak rozwija się współpraca z uczelniami w województwie podkarpackim?

W.M.: Mamy umowy o współpracy z licznymi uczelniami położonymi blisko granicy polsko-ukraińskiej, w tym z Przemyśla, Rzeszowa, Lublina. Aktualnie nie realizujemy z nimi tak dużych projektów jak z Uniwersytetem Warszawskim, ale współpraca na poziomie poszczególnych jednostek organizacyjnych, wydziałów czy instytutów układa się równie dobrze, także w zakresie wymiany studentów, uznawania dyplomów czy realizacji współpracy naukowej.

D.M.: Jakie widzi Pan główne problemy w realizacji współpracy z polskimi partnerami?

W.M.: Nie ma poważniejszych przeszkód, bardzo wiele zależy od posiadania dobry i zaufanych partnerów po drugiej stronie granicy. Jeśli po obu stronach są ludzie zdecydowani na współpracę, nie ma większych utrudnień. W kwestii finansowania rzecz jasna łatwiej jest pracować europejskim uczelniom, ze względu na większą dostępność potencjalnych źródeł z jakich można otrzymać środki na działalność, jednak obecnie także dla Ukrainy jest dużo różnych możliwości otrzymywania środków. Również łatwiej się otrzymać wizę studencką lub dla wykładowców, co znacznie ułatwia nam współpracę. Mamy nadzieję na w miarę szybkie wprowadzenie ruchu bezwizowego z UE, co jeszcze bardziej ułatwiłoby nam pracę.

D.M.: Dziękuję za rozmowę.

Z Olegiem Pankiewiczem, deputowanym do Rady Najwyższej Ukrainy z ramienia partii „Swoboda” rozmawia Dariusz Materniak.

D.M.: Jak ocenia Pan stan rozmów, jakie prowadzi Ukraina w związku z przygotowaniami do podpisania umowy stowarzyszeniowej UE?

O.P.: Umowa stowarzyszeniowa jest niezwykle ważnym dokumentem dla Ukrainy, a także dla Unii Europejskiej. Podpisanie jak wiemy jest może mniej ważne niż samo wstąpienie Ukrainy do UE, jednak mamy świadomość, że zarówno jedna jak i druga sprawa swoje znaczenie. Dokument ten jest na tyle ważny, także ze względu na jego zakres, w tym dotyczący powstania strefy wolnego handlu pomiędzy UE i Ukrainą oraz kwestie dotyczące adaptacji ukraińskiego systemu prawnego do standardów europejskich. Negocjacje w tej sprawie trwają już dość dużo czasu, jak wiadomo dochodzą jednak do nas sygnały, że podpisanie może odbyć się już w listopadzie tego roku. Dla podpisania tej umowy potrzeba pokonać jeszcze wiele trudności, nie tylko politycznych, ale i organizacyjnych. Bardzo ważne jest, aby przed ratyfikacją tego dokumentu, przede wszystkim ze względu na jego daleko idą znaczenie i konsekwencje dla Ukrainy, była przeprowadzona rzetelna analiza tego dokumentu przez deputowanych wszystkich frakcji Rady Najwyższej. Bez takiej analizy, bez zapoznania się z wszystkimi elementami tego dokumentu nie będzie możliwa właściwa ocena i sformułowanie stanowiska wobec tego dokumentu.

D.M.: Czy zdaniem partii „Swoboda” Ukraina ma jakiś inny wybór geopolityczny niż wstąpienie do Unii Europejskiej?

O.P.: Oczywiste jest, że Ukraina jest krajem europejskim, jest częścią Europy, ma europejską historię i powinna mieć także europejską przyszłość. Chcemy mówić o integracji Ukrainy z Europą nie tylko jako o fakcie wstąpienia do organizacji w sensie administracyjnym czy prawnym, ale chcemy rozumieć to zagadnienie maksymalnie szeroko: jest to jedyny wybór geopolitycznych dla Ukrainy. Chcemy, aby Ukraina była w Europie nie tylko w wymiarze geograficznym, ale także aby stała się ważnym podmiotem europejskiej polityki. Mamy wiele do zaproponowania naszym sąsiadom, nasze zasoby – przyrodnicze i ludzie, a także dorobek kulturalny i naukowy to wszystko ma wielką przyszłość w Zjednoczonej Europie. Dlatego partia „Swoboda” nie uznaje innych możliwości poza integracją i współpracą Ukrainy z innymi krajami europejskimi. Warto w tym miejscu wspomnieć jednak, że dla naszej partii wspólna Europa to taka, gdzie kraje i narody mają swoją własną odrębności i tożsamość, a także prawo do samostanowienia i prowadzenia suwerennej polityki. Chcemy, aby nasze relacje ze wszystkimi sąsiadami, także w ramach UE, miały charakter partnerstwa i wzajemnego poszanowania swojej niezależności.
Jeśli chodzi o wschodni kierunek – tutaj jesteśmy bardzo kategoryczni. Jeszcze w naszym pierwszym programie, kiedy powstawała partia „Swoboda”, było wyraźnie wskazane, że Rosja jest strategicznym przeciwnikiem Ukrainy. Wielokrotnie w przeszłości Rosja miała pretensje co do Ukriany i niestety przez kolejne kilkaset lat polityka ta nie zmieniła się, niezależenie od zmiany ustroju w Rosji – stanowisko wobec niezależności Ukrainy, pomimo zmian władzy i ustrojów – od Rosji carskiej, poprzez Związek Radziecki, aż do dzisiejszej Rosji Putina – nie zmieniło się, dlatego nasze relacje ze wschodnim sąsiadem powinny być dość radykalne, choć nadal mamy nadzieję na równoprawne stosunki pomiędzy Rosją i Ukrainą, Niestety, jak na razie takie relacje nie wykształciły się, i Rosja nadal próbuje włączyć Ukrainę do swojego imperium, wykorzystując do tego celu Unię Celną, a także inne instrumenty polityczne, ekonomiczne i kulturowe, chcąc podważyć niezależność Ukrainy.
Z pomocą pewnych czynników, jakie znajdują się wewnątrz ukraińskiej władzy i działają na korzyść Rosji, ma ona możliwość oddziaływania na Ukrainę, korzystając z różnego typu instrumentów, w tym cen gazu ziemnego. Dlatego ten kierunek nas nie interesuje.

D.M.: Nie zmienia to jednak faktu, że Rosja pozostaje istotnym sąsiadem Ukrainy. Jak Pan uważa, jak powinny ułożyć się stosunki pomiędzy Moskwą a Kijowem?

O.P.: Teoretycznie, jeśli idzie o formę, stosunki pomiędzy Ukrainą, a Rosją, czy każdym innym krajem powinny być równoprawne, powinny być budowane na zasadzie poszanowania i partnerstwa. Rozumiemy także, że wielka cześć obrotów handlowych na Ukrainie to handel z krajami Wspólnoty Niepodległych Państw. Dotyczy to także cen gazu, jaki Rosja sprzedaje Ukrainie, a niestety nie można relacji w tym obszarze nazwać równoprawnymi. Trzeba coś z z tym zrobić, wobec Rosji trzeba prowadzić politykę, aby maksymalnie uniezależnić się od Rosji. Niestety, obecna władza takich kroków nie poodejmuje, ale Rosji ich bardzo mało.

D.M.: Jak Pana zdaniem można rozwiązać problem zapłaty przez Ukrainę rachunku za nieodebrany gaz, którego domaga się od Ukrainy Rosja?

O.P.: Ten problem wymaga dokładnego omówienia. Rozumiemy jego znaczenie dla stosunków Rosji i Ukrainy, ale niestety, jeśli chodzi o te stosunki możemy mówić o pewnej zmowie pomiędzy przedstawicielami władzy na Ukrainie i w Rosji. Występują tutaj bowiem silne zależności, często osobiste, pomiędzy osobami w obu krajach, co utrudnia znalezienia wyjścia z tej sytuacji. Kwestia ceny gazu jest to sprawa politycznej woli Ukrainy, niestety do tej pory, nie podjęto kroków na rzecz zmiany aktualnego stanu rzeczy. Na przykład, nie podjęto starań o rozsądzenie sporu o ceny gazu przed międzynarodowym Trybunałem w Sztokholmie, a jak uczą doświadczenia innych krajów: Niemiec czy Włoch, można w ten sposób osiągnąć dobre rezultaty. Z drugiej strony – i jest to już nasz wewnętrzny problem, musi istnieć realna polityka zorientowana na wprowadzenie technologii oszczędzających energię, aby robić zdecydowane kroki na rzecz uniezależnienia się od rosyjskiego gazu.

D.M.: A jeśli chodzi o integrację Ukrainy z innymi strukturami w Europie Zachodniej, np. z NATO – jakie jest tutaj stanowisko partii „Swoboda”?

O.P.: Rozmawialiśmy już o zagrożeniach, jakie płyną dla Ukrainy ze wschodu i naszym zdaniem problemy te nie są wirtualnymi – na terytorium Ukrainy nadal stacjonują przecież wojska rosyjskie. Dlatego uznajemy NATO, jako pewien sposób ochrony przed rosyjskimi ambicjami imperialnymi wobec Ukrainy. Niestety, przykład krajów takich jak Gruzja uczy nas, w jaki sposób może działać Rosja wobec niezależnych państw. Tak więc NATO – to przede wszystkim ochrona. Po drugie – mamy prawo wymagać od krajów, które w latach 90. XX wieku gwarantowały Ukrainie bezpieczeństwo (wobec wyrzeczenia się przez nią broni atomowej), aby teraz udzieliły Ukrainie nie tylko deklaratywnych, ale także faktycznych gwarancji. Nie ma sensu na chwilę obecną zastanawiać się nad tym, czym Ukraina będzie przyjęta do NATO czy nie, ale raczej należy dążyć do zawierania dwustronnych umów z krajami takimi jak USA czy Wielka Brytania, że będą one pomagać Ukrainie, gdy ta będzie pomocy potrzebować. Chcemy do tej kwestii podejść maksymalnie pragmatycznie – jak NATO może wpłynąć na nasze bezpieczeństwo i pod tym kątem będziemy analizować ewentualne decyzje co do wstąpienia nie tylko do NATO, ale także do UE oraz do innych organizacji.

D.M.: Jak oceniłby Pan aktualne relacje pomiędzy Ukrainą a Polską?

O.P.: Mam tu wiele własnych osobistych doświadczeń współpracy z przedstawicielami strony polskiej, jako że do wyborów do Rady Najwyższej byłem kierownikiem Lwowskiej Rady Obwodowej, a jak wiadomo, obwód lwowski ma liczne porozumienia o współpracy z województwem podkarpackim i lubelskim, a także z innymi regionami Polski. Wspólnie realizujemy wiele inicjatyw, w tym forum na temat współpracy transgranicznej, dzięki czemu udało się nawiązać liczne kontakty i znajomości. Doświadczenia tej współpracy są bardzo pozytywne – po pierwsze Polska jest dla nas naturalnym sojusznikiem geopolitycznym. W 1991 roku Polska była pierwszym krajem, który uznał ukraińską niepodległość. Dzisiaj duże znaczenie mają relacje gospodarcze, zwłaszcza w obszarze przygranicznym, gdzie istnieje duży potencjał dla współpracy i inwestycji. Dlatego nasze współczesne i przyszłe relacje powinny być oparte na dobrosąsiedzkich stosunkach. Są rzecz jasna pewne problemy, między innymi natury historycznej, ale powinniśmy nauczyć się je rozwiązywać. Mam także tutaj pewne doświadczenie i uważam, że każdą kwestię można rozwiązać, jeśli będzie wzajemne zrozumienie i dobra wola, a także podejście na zasadzie równoprawnego traktowania partnera z obu stron. Dzięki temu, w stosunkach pomiędzy państwami i narodami można znaleźć  wzajemne porozumienie.

D.M.: Dziękuję za rozmowę.

Jan Tombiński zajął pierwsze miejsce w rankingu zagranicznych dyplomatów pracujących na Ukrainie, przygotowywanym przez Instytut Polityki Światowej w Kijowie.

Trzecie miejsce w zestawieniu przypadło także polskiemu dyplomacie, ambasadorowi RP w Kijowie, Henrykowi Litwinowi.

Zdaniem autorów rankingu, pomimo tego, że Jan Tombiński pracuje na Ukrainie dopiero od września 2012 roku, to w tym czasie udało mu się zakończyć kryzys zaufania w relacjach pomiędzy Kijowem a Brukselą. Podobnie oceniono polskiego ambasadora: „Litwin robił wszystko, by dialog między Kijowem a Warszawą został utrzymany”.

„Polska, mimo dyskomfortu politycznego i etycznego, pozostaje wierna w swym poparciu dla Ukrainy i stale podejmuje wysiłki, by wspomóc przedstawicieli ukraińskich władz, którzy niezupełnie na taką pomoc zasługują” – czytamy w komentarzu do rankingu.

Na podstawie: money.pl

Foto: mfa.gov.ua

W środę, 20 lutego, Bronisław Komorowski i Wiktor Janukowycz spotkali się w rezydencji polskiego prezydenta w Wiśle. Rozmowa obu przywódców dotyczyła zbliżającego się szczytu UE-Ukraina, który odbędzie się 25 lutego w Brukseli oraz kwestii związanych z przygotowaniami do podpisania umowy stowarzyszeniowej.

Dziś, w czwartek, 21 lutego odbędzie się trójstronne spotkanie prezydentów – do przywódców Polski i Ukrainy dołączy także prezydent Słowacji, Ivan Gaszparovic.

Na podstawie: prezydent.pl
Foto: prezydent.pl